Yük taşımayan bir sessizlik arıyorum kendi içimde...
Bulamadım henüz tam anlamıyla. Hissediyorum yaklaştım, uzağımda değil, adını fısıldıyor hatta içim her yalnızlığı kucakladığımda umarsızca...
Düşünüyorum da beni ancak yük taşımayan bir sessizliği sonsuz bir hisle isteyen birisi ya da birileri anlar.
Bu hissin ne denli elzem olduğunu; ancak görünmez bir yükü ömrü boyunca yüklenen, belki de yüklenmek zorunda kalan ve artık farkında olan içindeki adını koyamadığı ağırlığın, en sonunda, geldiği bir noktada ve adımlarca uzayan geçmişinin içinden çıkarıp da yüzleşen bir kalp hatırlar...
Yorumlar