22 Aralık 2025
Din maneviyat
1
5
1
EMANET
Serin bir sonbahar akşamıydı. Gün boyu omuzlarına yüklenen işlerin gürültüsünden kaçmak istemiş, kendine sessiz bir hafta sonu niyet etmişti. Projelerini kapatmış, pijamalarını giymiş, yatağına uzanmıştı ki telefon çaldı.
Bakmayacaktı. Dünya dursun istiyordu bir an; kimsenin derdi, kimsenin hesabı kapısını çalmasın diye.
Telefon sustu…
Sonra yine çaldı.
Ve bir kez daha.
Israr, kader gibi yakasına yapışmıştı. Açtı.
Karşıdan titrek bir ses geldi:
— …Kaza yaptı… çok kötü… yetişmen lazım.
Söz yarım kaldı ama mana tamamlandı. Telefon elinden kayacak gibi oldu. Üzerine ceketini alıp çıktı. Direksiyonun başında kalbi dua ile çarpıyordu; dudakları farkında olmadan “Olmaz ya Rabbi…” diyordu.
Olay yerine vardığında sirenler, farlar ve insan kalabalığı birbirine karışmıştı. Aralarına daldı.
— Ambulans çağırın! diye bağırıyordu.
Polisler sakinleştirmeye çalıştı. Kalabalığın içinden fısıltılar yükseliyordu:
“Pek gençmiş…”
“Yazık…”
“Eşi var mıymış?”
“Allah kalanlara sabır versin…”
Her söz, geceye atılmış bir taş gibiydi.
Derken bir polisin ağzından dökülen o cümle…
— Sakin olun… metin olun… başınız sağ olsun…
O an, zaman durdu. Dünya sustu. İçinde bir şey kırıldı.
— Ölemez! diye haykırdı.
— Ölemez!
Öfkesi taştı, yeri tekmeledi, göğsü daraldı. Kimse susturamıyordu. Ta ki kalabalığın içinden bir ihtiyar çıkana kadar. Elini koluna koydu; sesi rüzgâr gibiydi ama sözü dağdı:
— Ne bu şiddet evladım… Ne bu celal… Emir büyük yerden. Can bizim mi ki alındı diye feryat ediyorsun?
Söz, kalbine indi. Dizleri çözüldü. İçindeki ateş o kadar yakıcıydı ki gecenin soğuğunu hissetmiyordu artık.
Kalabalık dağıldı. Cansız bedeni demir yığınının arasından çıkardılar. Herkes evine gitti, ceset morga…
O ise ortada kaldı.
Eve döndüğünde uyuyamadı. Tavanı seyrederken ihtiyarın sözü dilinde dönüp duruyordu:
Can bizim mi ki…
Eğer can bizim değilse…
Biz kimiz?
O gece ilk defa anladı:
İnsan sahibi olduğunu sandığı her şeyin sadece bekçisiymiş.
Ve ölüm bir son değil;
Emanetin, sahibine iadesiymiş
Serin bir sonbahar akşamıydı. Gün boyu omuzlarına yüklenen işlerin gürültüsünden kaçmak istemiş, kendine sessiz bir hafta sonu niyet etmişti. Projelerini kapatmış, pijamalarını giymiş, yatağına uzanmıştı ki telefon çaldı.
Bakmayacaktı. Dünya dursun istiyordu bir an; kimsenin derdi, kimsenin hesabı kapısını çalmasın diye.
Telefon sustu…
Sonra yine çaldı.
Ve bir kez daha.
Israr, kader gibi yakasına yapışmıştı. Açtı.
Karşıdan titrek bir ses geldi:
— …Kaza yaptı… çok kötü… yetişmen lazım.
Söz yarım kaldı ama mana tamamlandı. Telefon elinden kayacak gibi oldu. Üzerine ceketini alıp çıktı. Direksiyonun başında kalbi dua ile çarpıyordu; dudakları farkında olmadan “Olmaz ya Rabbi…” diyordu.
Olay yerine vardığında sirenler, farlar ve insan kalabalığı birbirine karışmıştı. Aralarına daldı.
— Ambulans çağırın! diye bağırıyordu.
Polisler sakinleştirmeye çalıştı. Kalabalığın içinden fısıltılar yükseliyordu:
“Pek gençmiş…”
“Yazık…”
“Eşi var mıymış?”
“Allah kalanlara sabır versin…”
Her söz, geceye atılmış bir taş gibiydi.
Derken bir polisin ağzından dökülen o cümle…
— Sakin olun… metin olun… başınız sağ olsun…
O an, zaman durdu. Dünya sustu. İçinde bir şey kırıldı.
— Ölemez! diye haykırdı.
— Ölemez!
Öfkesi taştı, yeri tekmeledi, göğsü daraldı. Kimse susturamıyordu. Ta ki kalabalığın içinden bir ihtiyar çıkana kadar. Elini koluna koydu; sesi rüzgâr gibiydi ama sözü dağdı:
— Ne bu şiddet evladım… Ne bu celal… Emir büyük yerden. Can bizim mi ki alındı diye feryat ediyorsun?
Söz, kalbine indi. Dizleri çözüldü. İçindeki ateş o kadar yakıcıydı ki gecenin soğuğunu hissetmiyordu artık.
Kalabalık dağıldı. Cansız bedeni demir yığınının arasından çıkardılar. Herkes evine gitti, ceset morga…
O ise ortada kaldı.
Eve döndüğünde uyuyamadı. Tavanı seyrederken ihtiyarın sözü dilinde dönüp duruyordu:
Can bizim mi ki…
Eğer can bizim değilse…
Biz kimiz?
O gece ilk defa anladı:
İnsan sahibi olduğunu sandığı her şeyin sadece bekçisiymiş.
Ve ölüm bir son değil;
Emanetin, sahibine iadesiymiş
1
Takipçi
2
Gönderi
1
Beğeni
Son Gönderiler
Son Duyurular
Henüz duyuru bulunmuyor.
Yorumlar